11 listopada - Święto Odzyskania Niepodległości

Jesienią 1918 r. dobiegała końca I wojna światowa, która przyniosła klęskę wszystkim trzem zaborcom. Rosja pogrążyła się w zamęcie rewolucji i wojnie domowej, wielonarodowa monarchia austro-węgierska rozpadała się i chyliła ku upadkowi, a Niemcy uginały się pod naporem wojsk Ententy.

Dla Polaków była to niepowtarzalna szansa, aby móc odzyskać utracony byt państwowy. Widząc klęskę zaborców, Polacy zaczęli przejmować władzę wojskową i cywilną tworząc zręby przyszłego państwa.

W dniu 28 października 1918 roku w Krakowie powstała Polska Komisja Likwidacyjna, która zaczęła przejmować władzę z rąk Austriaków na terenie Galicji i Śląska Cieszyńskiego. Przypieczętowaniem jej dzieła było w kilka dni później rozbrojenie załogi austriackiej przez członków konspiracyjnej Polskiej Organizacji Wojskowej oraz legionistów i młodzież.

W nocy z 6 na 7 listopada powstał w Lublinie Tymczasowy Rząd Ludowy Republiki Polskiej pod kierownictwem Ignacego Daszyńskiego, w którego skład weszli przedstawiciele PPS, PPSD i PSL „Wyzwolenie”. Równocześnie podległe rządowi oddziały przystąpiły do rozbrajania wojsk okupacyjnych na Lubelszczyźnie i Kielecczyźnie.

W tym właśnie czasie powrócił do kraju Józef Piłsudski, więziony od lipca 1917 roku przez Niemców.
W dniu 10 listopada 1918 roku przybył on do Warszawy. Jego przyjazd wywołał entuzjazm ludność stolicy i masowe rozbrajanie okupantów na terenie całej Kongresówki.

żródło: http://www.wojsko-polskie.pl/articles/view/6167

CIEKAWOSTKI:

W chwili odzyskania niepodległości3 Polska odziedziczyła sześć różnych systemów prawnych (trzy zaborcze, Kodeks Napoleona, ustawodawstwo b. Królestwa Polskiego i Galicji), sześć walut (marka niemiecka, marka tzw. Ober−Ostu, marka polska, korona austriacka, rubel carski i tzw. kierenka), trzy systemy administracyjne i szkolne, cztery wzory mundurów (trzy zaborcze i legionowy) oraz dwie szerokości torów kolejowych z trzema różnymi systemami hamulcowymi. W Galicji zaś do 1925 r. obowiązywał lewostronny ruch drogowy, ale liczba samochodów w czterech województwach południowych nie przekraczała 1,2 tys. (w krakowskim 605, lwowskim 528, stanisławowskim 53
i tarnopolskim 8) oraz 159 motocykli, więc podstawę transportu kołowego stanowiły pojazdy konne.